Sir Anduin Lothar, Lew Azeroth, był ostatnim spadkobiercą Arathi o czystej krwi tego starożytnego, sięgającego Wojen Trolli, rodu, championem armii Azeroth (później Armii Stormwind) a pod koniec swego życia głównodowodzącym siłami Sojuszu w trakcie Drugiej Wojny. Zginął w bitwie pod górami Czarnej Skały z rąk wodza orków Orgrima Doomhammera, tuż przed zamknięciem Mrocznego Portalu i końcem wojny. Zgodnie uznawany jest za jednego z największych bohaterów ludzkiej rasy i całego Sojuszu.
Swą młodość Anduin Lothar spędził na królewskim dworze królestwa Azeroth wraz ze swymi najlepszymi przyjaciółmi, księciem Llane Wrynn i Medivhem. Przeżyli razem wiele przygód, wśród których może najgodniejszą uwagi jest odnalezienie przez Anduina Quel’Zaram, po Thalassiańsku „Wysoki Miecz”. Dołączył do armii Azeroth, został pasowany na rycerza i mianowany członkiem Bractwa Koni, stowarzyszenia rycerzy Azeroth i najsilniejszej jednostki wojskowej kraju.
Gdy orkowie po raz pierwszy zaatakowali Stormwind, Anduin Lothar opcjonował za agresywną odpowiedzią. Uzyskał poparcie Adamanta Wrynna Trzeciego, wtedy władcy Stormwind, lecz ten wkrótce umarł i jego tron przejął syn, Llane Wrynn Pierwszy. Potomek kontynuował politykę ojca i toczył z zielonoskórymi zażarte walki. Armia Azeroth zdolna była do utrzymania głównych sił Hordy na Bagnach Żalu. Wkrótce w walce Lothara nastąpiła długa przerwa, gdy, w pogoni za bandą ogrów którzy ukradli bezcenną dla kleryków Northshire Księgę Boskości, został przez nich pojmany i przez ponad półtora roku trzymany w zamknięciu w Martwych Kopalniach, aż jego i pozostałych przy życiu uratowała ekspedycja żołnierzy. Po zabezpieczeniu księgi, Lothar wrócił do czynnej służby.
Niedługu potem Lothar zszokowany został wieściami od swego przyjaciela Khadgara, ucznia Medivha. Dowiedział się że Medivh, kompletnie oszalały, odpowiedzialny jest za sprowadzenie Hordy do Azeroth przez samemu przez siebie otwarty Mroczny Portal. Wraz z oddziałem wojowników, wśród nich Khadgarem i półorczycą Garroną, Lothar wdarł się do środka wieży Medivha, gdzie miała miejsce potyczka z czarnoksiężnikiem. Ewentualnie Medivh poległ, raniony w serce przez Medivha i z głową odciętą przez Anduina Lothara przy pomocy Quel’Zaram.  Śmierć Medivha nie zmieniła jednak niczego w samej wojnie. Pod przywództwem Czarnej Ręki, powodzenie zaczęło przechylać się na stronę Hordy. Król Llane został zdradzony i zamordowany przez Garronę, która okazała się szpiegiem Rady Cienia, i Stormwind upadło, a w zamieszaniu zniknął młody Varian Wrynn. Lothar, wiedząc że Azeroth jest stracone, zebrał to co pozostało z armii i zwykłych mieszkańców kraju i odpłynął na północ, ostatecznie lądując na wybrzeżach Lordaeronu.
To co działo się potem jest powszechnie wiadome. Będąc na dworze króla Terenas, charyzmatyczny Lothar zachęcił go do zwołania zebrania władców wszystkich państewek kontynentu, które zręczna polityka władcy Lordaeronu złączyła w Sojusz. Pragnące spłacić swój dług wobec rodu Arathi (pochodzący jeszcze z czasów starożytnych Wojen Trolli) Wysokie Elfy wysłały kontygnent łuczników. Krasnoludy z klanu Dzikiego Młota, zaatakowane przez orków w swojej stolicy Grim Batol, podobnie jak swoi kuzyni Miedziobrodych oraz gnomy z Dun Morogh, szybko przyłączyli się do Sojuszu. Jedynymi którzy odmówili współpracy byli żyjący w izolacji na swoim wybrzeżu na południu Lordaeronu mieszkańcy Gilneas.
Zarówno z powodu swego doświadczenia w walkach z zielonoskórymi jak i niesnasek między władcami północy, sir Anduin Lothar został wyznaczony na głównodowodzącego siłami Sojuszu. Ten wyznaczył na swego najwyższego oficera Turalyona, członka Srebrnej Dłoni, a na poruczników Khadgara, Uthera Lightbringera oraz admirała Daelina Proudmoore’a z Kul Tiras. Po tajemniczym wycofaniu się sił Hordy z Lordaeronu i ostatecznej supremacji admirała Proudmoore’a na Wielkim Morzu, Lothar rozpoczął długą walkę o wyzwolenie byłego królestwa Azeroth oraz gór Khaz, gdy to spotkał Muradina i Branna Miedziobrodych, największych bohaterów tego klanu.  Za życia Lothara siły Sojuszu posunęły się aż do Czarnych Moczar (dzisiaj znanych jako Przeklęte Ziemie). Sir Anduin Lothar, niestety, nie miał żyć już długo. Zginął w bitwie pod Górami Czarnej Skały, w zasadzce orków, być może największej bitwie jaką widział Azeroth. Nikt nie wie na pewno jak Lothar zginął. Niektórzy twierdzą że była to uczciwa walka jeden na jeden z wodzem orków Doomhammerem, który, po długiej walce, zdołał złamać miecz człowieka a potem jego czaszkę potężnym uderzeniem młota. Inni mówią iż Anduin zginął gdyż zdradliwy Doomhammer otoczył go orczymi wojownikami.  Turalyon, widząc śmierć swego mentora, podniósł jego miecz i tarczę i poprowadził swych żołnierzy do ewentualnego zwycięstwa nad zielonoskórymi, tym samym dając Khadgarowi czas na zamknięcie Mrocznego Portalu.