Były przywódca królestwa Dalaranu, lider magów z Kirin Tor oraz nauczyciel Jainy Proudmoore, bohater Trzeciej Wojny. Zginął z rąk samego Księcia Arthasa w trakcie inwazji Plagi.

Antonidas został uczniem Kirin Toru w bardzo młodym wieku. Jako zapalony student, szybko zdeklasował swych rówieśników, zyskując ich admirację i szacunek nauczycieli.  W wieku dwunastu lat, dzięki swojej pracy pod tytułem „Implikacje Przetworzenia Fenomenów Wstecznych Podróży w Czasie w Częste Praktyki Magiczne” zdobył odznaczenie Szarfy Wyższej Przenikliwości jako najmłodszy z kiedykolwiek żyjących czarodziei. Wkrótce potem zyskał miejsce w Sektorze Badań i Oświecenia Zaawansowanego.  Z wiekiem jego mądrość i umiejętności jedynie wzrastały, i Antonidas został członkiem Rady Sześciu. Mistrz magii obronnej oraz zapalony odkrywca nowej wiedzy, prędko został jedną z najważniejszych person w Dalaranie.

Niedługo przed Drugą Wojną, w imieniu Rady Antonidas włączył magokratyczne miasto do Sojuszu Lordaeronu. Nadzorował także rozwój młodego lecz bardzo obiecującego maga Khadgara, będącego szpiegiem Sojuszu w wieży czarnoksiężnika Medivha. Pod koniec Drugiej Wojny, Antonidas wzniósł Khadgara do rangi Arcymaga i oddał dowództwo nad ekspedycją Sojuszu wstępującą do Mrocznego Portalu.  Już z powrotem w Dalaranie, Antonidas stoczył walkę z Teronem Gorefiendem i jego rycerzami śmierci, broniąc Skarbca Arkanerii (tak, ładne słowo, mi też się podoba). Niestety, mroczni słudzy Ner’zhula zdołali ukraść Oko Dalaranu i uciec na grzbietach czarnych smoków Deathwinga.

Po Drugiej Wojnie, Antonidas był być może jedynym który badał tajemniczy letarg Orków, spowodowany zerwaniem ich powiązań z demoniczną mocą Legionu.  Jego hipotezy na temat zatrucia krwi zielonoskórych demoniczną magią nie znalazły wielkiego posłuchu wśród członków Sojuszu, zamykających Orków w obozach bądź wykorzystujących jako niewolników. Nie odnajdując na orczą „chorobę” żadnego lekarstwa, Antonidas osądził że odrodzenie orków będzie natury duchowej.

Starość dawała znać arcymagowi, który nie mógł już często opuszczać Dalaranu. Jego oczyma i uszami w świecie była młoda Jaina Proudmoore, którą stary czarodziej w duchu wyznaczył na swoją następczynię.  W tym mniej więcej okresie, Antonidas odkrył mroczne badania Kel’Thuzada, próbującego poznać tajniki nekromancji, i położył im kres, wykluczając go z Kirin Tor i konfiskując jego mienie. Być może lepiej dla Azeroth byłoby gdyby tego nie zrobił? Nigdy się tego nie dowiemy.

Antonidas, jak inni przywódcy północnych królestw, został odwiedzony przez Proroka, jednak, także tak samo jak inni, odesłał go, biorąc za szaleńca. Wysłał jednakże na północ Jainę, słusznie mniemając że tajemnicza choroba rozprzestrzeniająca się tam jest poważnym zagrożeniem dla ludzi. W trakcie gdy Arthas i Jaina walczyli z prędko rosnącą w siłę Plagą, Antonidas kontynuował swoje badania nad nią aż do momentu gdy mógł ją zbadać empirycznie, czyli gdy rycerz śmierci Arthas zawitał u bram Dalaranu, poszukując Księgi Medivha, mogącej przywołać arcydemona Archimonde’a do świata Azeroth. Pomimo bohaterskiej walki, obrońcy miasta polegli, nawet magiczna bariera starego arcymaga nie mogła powstrzymać zalewu nieumartych.  Dusza dzielnego czarodzieja jeszcze przez jakiś czas kołatała się w podziemiach Dalaranu, dopóki nie została uwolniona przez Kael’Thasa.

Dzisiaj pomnik Antonidasa, mędrca i przywódcy, stoi w odbudowanym mieście Dalaran, napełniając dumą i nadzieją mieszkańców i bohaterów Azeroth.